Ўзи нашрнинг ҳар бир сони мавзулар ранг-баранглиги ва кенг қамрови, интеллектуал теранлиги билан алоҳида ажралиб туради.
Мазкур сон нафақат адабий-бадиий, балки сиёсий, маданий ва фалсафий тафаккурни бир майдонда жамлагани билан ҳам эътиборга молик. Жумладан, “Халқаро учрашувлар – дипломатия ва маданият кўприги” рукнида давлатимиз раҳбарининг Японияга ташрифи доирасидаги муҳим учрашувлар кенг ёритилган. Хусусан, Нара шаҳри мэри билан мулоқот, Санаэ Такаичи билан расмий учрашув ҳамда император Нарухито билан олий даражадаги қабуллар икки давлат ўртасидаги сиёсий, иқтисодий ва маданий алоқаларнинг янги босқичга кўтарилаётганини кўрсатади. Ушбу материал журналхонларга глобал дипломатия ва миллий манфаатлар уйғунлигини англаш имконини беради.
Саида Мирзиёеванинг “Мен ва Президент” номли мақоласи соннинг энг самимий ва ички руҳга бой материалларидан. Унда муаллиф Президент шахсини нафақат давлат раҳбари, балки инсон сифатида очиб беришга интилади. Оилавий эсдаликлар, шахсий кузатувлар ва ички кечинмалар орқали образ янада жонли ва яқин тасвирланади.
Академик Акмал Саидовнинг “Лев Толстой ҳикматномаси” мақоласи эса буюк адиб ижодининг фалсафий қатламларини очиб беради. Муаллиф Толстойнинг ахлоқий қарашлари, инсонийлик ва маънавият ҳақидаги фикрларини замонавий контекстда талқин қилади. Бу мақола ўқувчини чуқур мушоҳадага ундайди.
Ўзбек адабиётининг етук вакилларидан бири Хуршид Дўстмуҳаммад билан суҳбат ҳам журналхонларда алоҳида қизиқиш уйғотади. Мулоқот давомида ёзувчининг ижодий қарашлари, замонавий адабиётга муносабати ва шахсий тажрибаси очиб берилган. Бу материал ёш ижодкорлар учун ҳам муҳим илҳом манбаи бўла олади.
Туркия ёзувчилар уюшмаси Кўниё бўлими раҳбари, шоир Аҳмад Қўсаоғлининг Самарқанд ҳақидаги мақоласида эса шаҳар ташқи нигоҳ орқали тасвирланган. Муаллиф Самарқанднинг тарихий жозибаси, меъморий обидалари ва руҳий муҳитини бадиий ифода орқали ёритади. Бу эса ўқувчига ўз шаҳрига янгича назар билан қараш имконини беради.
Фалсафий мулоҳаза сифатида буюк адиб Франц Кафканинг “Соялар қуёшни тўса олмайди” номли фалсафий фикрлар жамланмаси берилган. Бу инсон ҳаёти, қўрқув, умид ва мавжудлик ҳақидаги теран мулоҳазаларни қамраб олган. Кафкага хос услубдаги қарашлар журналхонларни ички дунёсига юзланишга ундайди.
Қисқаси, “Самарқанд” журналининг ушбу сони мазмунан кенглиги ва ғоявий чуқурлигини яна бир бор тасдиқлайди. Унда сиёсат, адабиёт, шахсий хотира ва фалсафа яхлит концептуал маконда уйғунлашган. Шу жиҳатдан журнал нафақат ахборот манбаи, балки тафаккур ва мушоҳада мактаби сифатида ҳам қадрлидир.
Акбар НУРМАТОВ,
ЎзЖОКУ ЮНЕСКО ва ихтисослашган медиа
кафедраси мудири, филология фанлари номзоди, доцент
