Аз ҷумла, дар ҳудуди пойтахт фаъолияти як гурӯҳи ҷиноятӣ, ки бо фиристодани духтарон ба кишварҳои хориҷӣ бо мақсади истисмори ҷинсӣ машғул буд, пешгирӣ карда шуд.
Намояндаи ин гурӯҳ — зане, соли таваллудаш 2002, зодаи ноҳияи Бӯстонлиқи вилояти Тошканд бо роҳи фиреб чор духтарро ҷалб намуда, яке аз онҳоро ҳангоми парвоз ба шаҳри Дубай ҳамроҳӣ мекард. Дар ҳамин вақт ӯ дар фурудгоҳи байналмилалии Тошканд боздошт гардид.
Аз рӯи ин ҳолат парвандаи ҷиноятӣ тибқи қисми 2 моддаи 135 Кодекси ҷиноятии Ҷумҳурии Ӯзбекистон (қочоқи одамон), банди «з» оғоз карда шуд. Нисбати гумонбар чорабинии пешгирӣ ҳабси пешакӣ татбиқ шудааст. Айни ҳол тафтишоти пешакӣ идома дорад.
Қобили зикр аст, ки тибқи қонунгузории амалкунанда, барои чунин ҷиноятҳо ҷазо дар шакли маҳрум сохтан аз озодӣ ба муҳлати аз 5 то 10 сол пешбинӣ шудааст.
Шаҳрвандони муҳтарам! Агар дар ҳаёти ҳаррӯза ба чунин қонуншиканиҳо дучор шавед, лутфан ба рақами кӯтоҳи 1520-и Хадамоти амнияти давлатӣ хабар диҳед. Махфият кафолат дода мешавад.
